اشاره گر به حافظه ، ذخیره کردن خاطره ، ثبت احساس
برنامه نویسان خوب میدانند که یک داده در کامپیوتر برای ذخیره شدن یک اشاره گر نیاز دارد. اشاره گر به محل ذخیره داده در حافظه اشاره میکند و با از دست رفتن اشاره گر دسترسی به داده امکان پذیر نخواهد بود ( مگر اینکه کل حافظه برای الگویی خاص جستجو شود )
فرقی نمیکند حافظه از چه نوعی باشد : هارد ، RAM ، DHT ، یا حتی مغز انسان ! .... دقیقا میخوام همین را بگم. به مغز انسان میتوان به دید یک نوع حافظه نگریست وقتی قرار باشد اطلاعاتی در ان ذخیره و بازیابی گردد علاوه بر خود محتوای اطلاعات نیاز به یک اشاره گر (pointer) به محل نگهداری داده دارد. بیشتر اوقات که فایلی را پاک میکنیم از روی هارد ، تنها اشاره گر ان را حذف کرده ایم! (اگر بخواهیم فایلی کاملا پاک شود باید حتما قبل از از دست رفتن اشاره گر ان ، روی محتویات ان چیز دیگری رایت کنیم) همینطور در ذهن بیشتر اوقات که چیزی را فراموش میکنیم فقط اشاره گر به ان را از دست داده ایم وگرنه خود داده ها همچنان وجود دارند . پس اگر بپذیریم که تمام داده هایی که دیده و شنیده ایم در مغزمان وجود دارند ، چرا ما خاطرات و احساساتمان را فراموش میکنیم؟ یا انها را کمرنگ تر میبینیم ؟
مهندسین کامپیوتر فورا پاسخ میدهند : ما اشاره گر به انها را از دست داده ایم.
اکنون وقت سورپرایز است: بیاییم اشاره گر به خاطراتمان را روی CD ذخیره کنیم تا هیچ وقت انها را از دست ندهیم !!!
ایده کلی این است : فرض کنید الان یک احساس عاشقانه دارم یا یک حس غریب یا یک شادمانی واقعی و میخواهم یک اشاره گر به ان بسازم . میایم و دو سه قطعه موسیقی جدید که تا به حال نشنیده باشم را در حالی که همان احساس را دارم چند بار گوش میدهم ( اشاره گر ها باید برای هر داده یکتا باشند ، یک اشاره گر نمیتواند به چند داده مختلف در یک لحظه اشاره کند) بعد از چند بار گوش دادن مغز این دو را به هم پیوند میدهد و حالا من اهنگ ها را روی CD رایت میکنم ! من اکنون یک اشاره گر به احساس فوق دارم و بعد از مثلا یک سال میخواهم همان احساس را دوباره فراخوانی کنم کافیست چشمانم را ببندم و اهنگ را گوش کنم دقیقا همان احساس در من تولید میشود ! جالب است نه؟ من یک احساس را save کرده ام و هر موقع بخواهم ان را تولید میکنم. اما هنوز نکاتی هست که باید متذکر شوم:
1- اهنگی که به عنوان اشاره گر نگه داری میکنید را نباید قبلا شنیده باشید ( اشاره گر ها یکتا باید باشند)
2- اهنگ فوق را بعد از پیوند زدن به خاطره ، احساس ، طعم یا هر داده دیگر نباید در جاهای دیگر گوش کنید . فقط باید برای یاد اوری و فراخوانی داده مورد نظر از ان استفاده کنید بهتر بگم هر بار که دوباره اهنگ را گوش کنید بخشی از ان به حالت فعلی شما اشاره خواهد کرد و بعد از مثلا 20 بار استفاده خاصیت خود را کاملا از دست میدهد مثل کاست ها ی قدیم میماند ، با هر بار گوش دادن کیفیتش کم میشود.بنابراین اشاره گر های قیمتی را با احتیاط خرج کنید.
3- غیر از اهنگ ، در مغز هر چیزی میتواند اشاره گر هر چیز دیگری باشد : رایحه به احساس ، طعم به چهره ، رنگ به مزه ، بو به خاطره و ... اما طبیعتا موسیقی راحت تر توی کامپیوتر ذخیره میشود تا سایر اقلام !
4- بدون شوخی ، این تئوری واقعا جواب میدهد . اگر نکات 1 و 2 را رعایت کنید میتوانید یک خاطره شیرین یا یک احساس عاشقانه را بعد از 10 سال با بهترین کیفیت ممکن انچنان فراخوانی کنید که با روز اولش مو نزند.
پی نوشت : صاحب نظران یک راه حلی برای بند 2 ارایه کنند استقبال میکنیم.
+ نوشته شده در یکشنبه پنجم تیر ۱۳۹۰ ساعت توسط بینام
|